wc

.




.

Θε μου σχώρνα με, ερωτεύτηκα τον Πρόβατο...

.




Το σαγηνευτικό σχόλιο που άφησε ο Πρόβατος στο προηγούμενο ποστ μου πέτυχε το στόχο του. Και ο στόχος του ήταν η καρδιά μου, γλυκιά πικρή Συκιά μου... Έτσι βρίσκομαι σήμερα στην εφιαλτική θέση να πρέπει να διαλέξω. Πρόβατο ή Συκιά; Το βασανιστικό αυτό ερώτημα με αφήνει άγρυπνο τα βράδια στην έπαυλη όπου έχω αυτοεξοριστεί, στο Παλαιό Ψυχικό. Όμως, όχι, όχι... Δεν μπορώ να το κάνω αυτό... Δεν μπορώ να προδώσω την πρώτη και μεγάλη μου αγάπη. Ο παλιός είναι αλλιώς. Αλλά και ο νέος... μμμ... είναι ωραίος!
Είμαι απελπισμένος...
Αγόρια σας θέλω και τους δύο!
Και για τους δύο έχω σοβαρό σκοπό!
Η διγαμία επιτρέπεται στη μεσαιωνική Ελλάδα του σήμερα;




.

Η πραγματική εικόνα του Ούρφουρσλάαγκ. Μιά φωτό από την ακριτική Μύκονο.

.

Ναι, ο γυαλός είναι στραβός.



Στο βάθος διακρίνονται οι εχθρικές ακτές της Τουρκίας.

.

H Ακριτική MYKONOΣ και ΟΙ ΜΟΥΡΛΕΣ ΜΕ ΤΑ ΡΙΧΤΑ.

“Asperges Me” by Thierry de Cordier


Ο φριχτός εγκλωβισμός σε αυτό το ακριτικό νησί του Αιγαίου συνεχίζεται. Οι δύσκολες συνθήκες ζωής έχουν κάνει τους ανθρώπους εδώ σκληροτράχηλους. Έχουν μάθει να επιβιώνουν κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες. Για να ζήσουν τρώνε τα πάντα. Στρουθοκάμηλο με μέλι και δαμάσκηνα, φιλετάκια μινιόν με σώς μαδέρα, μελιτζάνες του καλόγερου, φρίκη!
Εγώ φυσικά προσάρμοσα την δίαιτα μου και τρώω μόνο σολωμό καπνιστό με ανθότυρο και παξιμάδια.
Αλλά σήμερα οι ιθαγενείς μου μίλησαν για τους Άδερς, τους άλλους, τους χθόνιους, τους κακούς!
Τους αποκαλούν Αδερφάδερς γιατί ενώ κυκλοφορούν με μαύρα φουστάνια και αρπάζουν παιδιά θέλουν να τους λες πατέρα, ή πάτερ, ή φάδερ κλπ
Οι Αδερφάδερς λοιπόν κυκλοφορούν με μακρυά μαλλιά και μούσια και κάτι μαύρα ριχτά και μουρμουρίζουν συνέχεια κάτι ακατάλυπτες ασυναρτησίες για κόλαση και μαρτύρια.
Παρενοχλούν και απειλούν τους ντόπιους όποτε μπορούν.
Ας πούμε όταν η Μύκονος επιτέλους πάει για ύπνο αυτοί βγαίνουν και χτυπάνε κάτι καμπάνες.
Βρίζουν συνέχεια και παρενοχλούν τα ερωτευμένα ζευγάρια τσιρίζοντας σαν υστερικιές
κάτι παλαβά για κουσούρια και ότι ο Χρήστος μας κοιτάει και κλαίει όταν παίζουμε με τα πουλάκια μας. Ασχολούνται συνέχεια με το σεξ γιατί αυτοί δεν κάνουν ποτέ. Εχουν ένα ιερό βιβλίο που γράφει διάφορες βρωμιές για ανθρώπους που παίζαν με το πουλάκι τους ή πηδιόσαντε και τους έκαιγε κάποιος Θείος του Χρήστου με παντοδύναμες δυνάμεις, ναι πιο δυνατός και από τον Σούπερμαν και τον σούπερ Γκούφη και τον Μάιτυ Μάους, όλους τους νικούσε ίσως ακόμα και τον Μπανζάι Πολύδωρα.
Τέλος πάντων δεν βγάζεις άκρη με αυτούς γιατί όταν ας πούμε αρχίζουν να βαράνε τις καμπάνες τα χαράματα και εσύ βγαίνεις και φωνάζεις :"σκάσε μωρή μουρλή πρωί πρωί ασε μας να κοιμηθούμε λιγουλάκι" οι Αδερφάδερς μπαίνουν σε θρησκομανές παραλήρημα και νιώθωντας πως υποφέρουν για την δόξα του κυρίου και πως οι ίδιες μαρτυρούν δια του Χριστού την Πίστη την Αγία κοπανάνε τις καμπάνες ακόμα πιο μανιασμένα.
Είναι κρίμα οι κάτοικοι των ακριτικών αυτών νησιών όπως η Μύκονος που φυλάττουν Θερμοπύλας να μαστίζονται και από αυτές τις παλαβές που μαστουρωμένες από λιβάνια* ξεχύνονται ελεύθερες από τις σκοτεινές τους σπηλιές και κάνουν κάθε είδος παλαβομάρα.
Μα επιτέλους κύριε Πολύβλακα τι κάνει η αστυνομία;




*το λιβάνι περιέχει THC την ουσία που περιέχει και το χασίς και εξ'αιτίας της οποίας απαγορεύεται σαν ναρκωτικό. (το χασίς, όχι το λιβάνι)

Όυρφουρσλάαγκ ιν δε γουάιλντ

Αγαπητό και θα τολμούσα να πω λατρεμένο και κλινήρες κοινό μου.
Ξεκίνησα για το προγραματισμένο μου ταξίδι μου στην Αλαμπάμα με τον αρραβωνιαστικό μου τον γλυκό μου Τσούζει αλλά το αεροπλάνο έπεσε λίγο μετά την απογείωση σε ένα μικρό και αχαρτογράφητο νησί του αιγαίου. Για να καταλάβετε στο διπλανό νησί μένουν μόνο 4 αρχαιοφύλακες. Το νησί που πέσαμε λοιπόν ήταν κατάξερο και ερημωμένο και πλησιάζοντας προς την μόνη περιοχή που έδειχνε κατοικημένη μας τράβηξε το ενδιαφέρον μια πανάρχαια σκουριασμένη επιγραφή που έλεγε: "ΜΥΚΟΝΟΣ: ΤΟ ΝΗΣΙ ΟΠΟΥ ΚΑΘΕ ΑΝΤΡΑΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΖΗΣΕΙ ΣΑΝ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ".
Αλλά φεύ!



Έτσι τώρα μπλογκάρω κάτω από εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες φορώντας ένα κόκκινο αδιάβροχο από το Ρίτς Μπίτς και ένα ξώπλατο μαύρο φόρεμα, από το σπίτι ενός χωρικού στη χώρα του νησιού. Η κατάσταση είναι άθλια. Εχω συνδεθεί με ντάιαλ απ και ο υπολογιστής δεν έχει ούτε καν 4 πυρήνες. Η λουί κενζ καρέκλα που κάθομαι τρίζει ενώ έχω το πληκτρολόγιο στα αποτριχωμένα πόδια μου γιατί το δια χειρός Βαράγκη τραπέζι που ακουμπούσα, το κάψαμε για να ζεσταθούμε. Η CLK μερσεντές που μας πήγε να φάμε γαρίδες είχε πρόβλημα στο χερούλι της πόρτας, ενώ σε αυτό το χωριό σερβίρουν το σάκε σε -αν είναι δυνατόν!- θερμοκρασία δωματίου.
Τέλος πάντων, ας είναι καλά ο χωρικός που μας φιλοξενεί, καλοσύνη του του ανθρώπου, δεν χρώσταγε και τίποτα, έτσι δεν του παραπονέθηκα που δεν είχε ένα chardonne της ανθρωπιάς στην κάβα του.
Ετσι καλή μου Συκιά, αντι να βλέπουμε μαζί τον επιμπάφιο να περνά στην γραφική Αλαμπάμα βρίσκομαι καθισμένος δίπλα στο παραθύρι του χωριατόσπιτου αυτού και σκουπίζω ένα δάκρυ στο, φωτισμένο από τα νέον του Πιέρος, πρόσωπό μου.
Σνίφ.